Film kamerasının daima kendisine ait içsel bir formu olagelmiştir. Bu formu ve onun ritmini es geçmek ve onu görmezden gelmek ise filmi ıskalamak anlamına gelir. “I Suffocate”, doğanın içerisinde süzülen ve fakat onun ritmine meydan okumayan, onu kabullenen ve doğa ile içsel bir yolculuğa çıkmanın temaşasına kendisini bırakmış bir filmdir. Her zamanki gibi huzurun insana sağlayabileceği en temel kavram olan “sessizlik” filmin özünü niteler. Bu anlamda film, dünyadan kopuşu aralayabilme ihtimali olan kapılara çıkılabilecek bir yolculuğa yönelik ilk adımdır. Daima olduğu gibi asıl film, filmden sonra başlar.
Hasan Doğuyel
2024
Othon Cinema 
Yorum bırakın