Etiket: Enes Serenli

Yeni yılın dünyamız ve uzunca zamandır öldü denilip bir şekilde azimli ve inançlı sinemacılar sayesinde hayata tutunan Sinemamız için güzel ve özel bir yıl olmasını dileriz.

Bu noktada anladım ki en çok teşekkür edilmesi gerekenler, o gün bizi o salonda yalnız bırakmayan, gösterimimizi kendi hesaplarından duyuran, gelirken bir arkadaşını da yanında getiren, gördüğü çabayı takdir etme nezaketi gösteren tüm izleyicilerimizdir. 

Diğer tüm dünya meşgalelerinin yanında her şeyden çok zamana talip olan ve kendisine verilen zaman ve gösterilen büyük bir çaba ile bir nevi temelde ulaşılmak istenen hayalleri önümüze seren bu süreç, yani Othon’un kuruluşu ikinci yılına yaklaşıyor.

Şimdi biliyoruz ki o her gün yıkılıp yeniden yapılan evler gibi Filistin’in tamamı da bir gün yeniden kimsenin yıkmaya tenezzül edemeyeceği bir hayata kavuşacak.

Othon Cinema, bugün itibariyle üretim hayatının 1. yılını tamamlamış durumda. Bundan tam 1 yıl evvel, henüz yeni ve ne olacağını pek de bilmediğimiz bir yola çıkarken, bugünleri, bugün bu yazıyı yazabileceğimi düşünmüş müydüm bilmiyorum.

Yeşilliklerin arasında, güneşe en yakın noktada, dağların yamacında, tepenin ardında durup bir bakalım, yaşadığımız her gecenin sonunda intihar ettikten sonraki o gün tekrar aydınlanacak mı?

Buradaki yaşam kısmen izole, münzevi ve belki de yalnızlığın çok da umursanmadığı görece bir beklentisizliğin yansıması. Frammartino’nun bu kasabadan, gerçeklikle eşdeğer bütünlüğü korumak adına sinemanın mucizesi o uzun planlar vesilesiyle izleyiciye aktarmaya çalıştığı yaşam temsili, adeta orada olabilmeye ait bir teselli niteliğinde.

Film, kendi içinde soyutlamaları, belirsizlikleri ve aitsizliği ile sanki kendi doğasını kendisi oluşturuyor. Bu da tıpkı çocukluk çağına tekabül ediyor. Dış dünyadan habersiz, içine doğduğu, elinde kalan dünya ile belki de mecburi uyum içerisinde bir yaşam. 

Filmin muhatabı olmayı seçmiş herkes artık bu karla kaplı köyün ahalisine dönüşüyor. Sinemada mekan neymiş, nasıl kullanılırmış, var olduğu zamandan sinemaya ait zamana izleyici nasıl kendini kaptırırmış ve ekrandaki tüm bu imajlar nasıl da rüyaların ötesinde bir gerçeklik sunabilirmiş sorularına karşı film, izleyicisine tüm cevaplarını bir güzel yaşatıyor.

Film, var olunan her gün için oradadır. Sinemanın insan yaşamındaki yeri bir nevi bu duruma karşılık düşer, varlığını daima sürdüren ve var olunamayan günler için sinema.

Büyük bir sükunet içerisinde denizin etrafında çalışan insanları izliyoruz. Filmin sessizliği ve karşımızdaki imajın telaşsız sükunu, imgenin yüksek sesiyle birlikte üzerimize hücum eden huzurlu bir uyum içerisinde. Bu bir Peter Hutton filmi, onun filmlerinin büyük sözlere ve yüksek seslere hiçbir zaman ihtiyacı yok.