Etiket: Ömer Emre Çetin

Rocha’nın kurduğu sinema dili, bugün hâlâ Latin Amerika sinemasının damarlarında dolaşan huzursuz enerjiyi besler. Açlık, şiddet ve direniş; aynı anda hem estetik bir biçim hem de etik bir sorun olarak izleyicinin karşısına çıkar. Bu yüzden onun filmleri, izlendikten sonra geride düzenli düşünceler değil, dağınık, sert ve kolayca yatışmayan bir etki bırakır.

Sokurov’un ışığı hiçbir şeyi bütünüyle aydınlatmaz, her zaman bir kayboluşun sınırında titreşir. Gerçekliği göstermekten çok, onun çözülüşüne tanıklık eder kamera; her plan, hatırlamanın yerine unutmanın imgesini taşır.

Film bittiğinde ardında kalan, sadece bir iz değil; zihnimizde süzülen, kavranamayan ve belki de tam bu yüzden varlığını sürdüren bir kıvılcımdır.

Dillinger è Morto; nesneler, sessizlik ve eylemsizlik ile bir varoluş bunalımına kulak kesilir. Ferreri, seyirciye sadece bir anlatı sunmaz, aynı zamanda onu, zamanın ağırlaştığı, nesnelerin konuştuğu, modern hayatın sessiz bir çöküşe sürüklendiği bir mekâna bırakır.

Gösteri devam etmek zorundadır, çünkü gerçeklikle doğrudan temas kurmak neredeyse imkânsız hale gelmiştir.